In het zuiden van Spanje
aan de voet van de Sierra Nevada
ligt een hele oude stad, de stad het mooi Granada
tot laat klinken daar de gitaren en bruisen de nachten
españa ik kan niet langer wachten

Granada ole, ik kom uit het noorden
ik verlang naar jouw warmte
dichtbij de azuurblauwe zee
waar mensen nog dansen en zingen, genieten van het leven
Granada ole, ik heb jou in mijn hart een plaatsje gegeven.
(Jan Smit - Granada ole)

Het einde nadert. De hele dag galmt in mijn hoofd: 'Nog maar een paar dagen!' Nog maar een paar dagen om volop van het mooie Granada te genieten. Niet alleen het einde van dit halve jaar eindigt. Mijn deodorant is bijna op, het hardloopschema is bijna afgelopen en mijn portemonnee is leeg. Tijd om terug naar Groningen te gaan! Elke dag weer word ik geconfronteerd met mijn vertrek. Sinds een paar weken heb ik twee leuke nieuwe huisgenootjes (in de dubbele kamer): Joannie en Daniel uit Canada en Peru en overal in de stad zie ik nieuwe Erasmusstudenten. Vorige week moesten we afscheid nemen van Jolien. Arme Jolien, ze had nog helemaal geen zin om naar huis te gaan en zat met een sip gezichtje in de bus naar Málaga. Gelukkig hebben we het eerste Spaanse avondje in Groningen alweer gepland.

Inmiddels ben ik een echte Spaanse geworden. Ik eet op, voor Nederlanders, bizarre tijden, luister naar spaanse muziek en hoef in 'La Antigualla' en in de kantine van de faculteit niet meer te bestellen. Spontaan worden er twee colaatjes (light) en twee cafes con leche voor mijn neus gezet. Ook worden de Spaanse grappen tussen Aurore, Severine, Rheate en mij steeds beter.

De afgelopen tijd heb ik, naast het dagje studeren, weer veel leuke dingen gedaan. Helaas is het weer nu niet om naar huis te schrijven, dus we hebben vooral in barretjes zitten genieten. Vorige week ben ik op de enige zonnige dag met Rheate voor de laatste keer naar de Sierra Nevada gegaan. Wat een genot: strakblauwe lucht, veel sneeuw en een loungestoeltje in de zon. We besloten om deze dag een mooi kleurtje op ons gezicht te kweken. Na een paar uren riep een geschokte Rheate: 'Nee, je lijkt wel een rode smurf!' We waren vreselijk verbrand... Die avond is me in de Chupitería wel tig keer gevraagd of ik was gaan skieen, weer eens wat anders dan het afgezaagde 'hola rubia, de dónde eres?' (hoi blondje, waar kom je vandaan?). Na de vijfde keer heb ik maar 'ja' gezegd, het is ook zo genant om telkens uit te leggen dat ik alleen maar op een stoeltje in de zon had gezeten. De rest van de tijd heb ik gevuld met een tentamen maken (makkie), het cijfer van de taaltoets ophalen (een 9, hihi), door de straten van Granada huppelen, schaatsen in de overdekte schaatsbaan, op de banken dansen en af en toe een rondje hardlopen. Het blijft grappig om herkend te worden op straat en om zingend en dansend door de straten te gaan (misschien is dit de reden dat we altijd herkend worden).

Aan een paar dingen kan ik merken dat het goed is om weer terug naar Nederland te gaan. Zo was ik laatst met Rheate in een, voor ons, nieuwe Tetería. Achter de bar stond een grote man, met een dikke baard en erg veel haar op zijn hoofd. Ik zei tegen Rheate: 'Oeh, vanuit mijn ooghoek leek het net of er een gorilla achter de bar stond'. Bij het afrekenen van de twee theetjes zei deze 'gorilla': 'Dat is dan vier euro asjeblieft'. Ja, een Nederlandse man die na een vervelende periode in Nederland een theehuisje in Granada is begonnen. Oeps, dit is de laatste keer dat ik over andere mensen praat, erewoord! Ook de Zapatero is een teken dat ik Granada snel moet verlaten. Afgelopen woensdag heb ik mijn kapotte laarzen bij deze man gebracht, zaterdag kon ik ze weer ophalen. Zaterdagochtend stond ik in een overvolle winkel (de meeste winkels sluiten zaterdagmiddag, luilakken) keurig op mijn beurt te wachten. Toen ik eindelijk aan de beurt was, probeerde een oude man weer eens voor te dringen. Na een terechtwijzing van mijn kant, een kwade oude man en de vraag of mijn laarzen klaar waren, begon meneer Zapatero een kletspraatje met een oude mevrouw. Na drie keer gezegd te hebben: 'mijn schoenen staan daaaar' en na drie keer de verkeerde schoenen gepakt te hebben, zei meneer: 'oh, daar heb ik nog geen tijd voor gehad, kom maandag maar terug'. Geen tijd voor gehad?! Inmiddels had ik ze zelf wel kunnen plakken! Wie kan Spanjaarden uitleggen dat werken iets anders betekent dan kletsen met mensen en siesta houden?

Verder heb ik niks aan te merken op Granada. De laatse dagen ga ik vullen met afspraakjes met alle lieve mensen waar ik afscheid van moet nemen en met bedenken hoe ik al mijn spullen in 1 koffer ga proppen. Ik ga zes lagen kleding aantrekken, dit is de enige optie (naast het betalen van een enorme boete) die ik zie. Hopelijk herkennen mijn ouders en mijn zus mij als ik aankom op Schiphol.

Tot volgende week!

(ik heb weer wat nieuwe foto's op deze website gezet)